Тата Тата Тата Тата 

КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
marquee image
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
marquee image
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
marquee image
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
marquee image
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
marquee image
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
marquee image
КIHØ IДЗЕ
КIHØ IДЗЕ
movie image
Тата
30 / 09 / 2021
00:00-23:59
Рэжысёр Марыя Якімовіч
Краіна Польшча
Назва жанру дакументальны, анiмацыя
Год 2020
Узрост 16+
10 BYN
Бацька Марыі захварэў, калі яна была яшчэ падлеткам. Шчаслівае мінскае дзяцінства скончылася раптоўна — цяпер яе мама вымушана спраўляцца з усім сама ды яшчэ і наведваць у псіхіятрычнай клініцы хворага мужа. Тата так і не вернецца да сябе, ранейшага, сям'і прыйдзецца ўвесь час жыць з яго хваробай. А Марыя будзе зноў і зноў спрабаваць зразумець жахлівыя метамарфозы свайго бацькі, і адным з вынікаў балючага працэсу стане фільм пра гэту сумную і прыгожую гісторыю.
«Тата» — прадстаўнік гібрыднага жанру дакументальнай анімацыі, аднаго з самых актуальных у кіно. Рэжысёрка-дэбютантка, якая паслядоўна вывучала жывапіс, а затым і анімацыю, вырашыла камбінаваць гэтыя розныя спосабы данесці сваю гісторыю да гледачоў, і ў яе гэта выдатна атрымалася.
У сваёй аўтабіяграфічнай хроніцы Марыя Якімовіч звяртаецца да самых інтымных рэчаў. «Тата» ўражвае сваёй шчырасцю і майстэрствам. Сямейныя гісторыі не рэдкасць у дакументальных фільмах, дзе прызнанне ўжо даўно стала тэндэнцыяй. Але нават на фоне іншых прыватных гісторый сюжэт «Таты» здзіўляе сваёй крайняй шчырасцю. Сама Марыя Якімовіч сцвярджае, што фільм стаў для яе своеасаблівай псіхатэрапіяй, паколькі дазволіў зняць цяжар даўняй сямейнай траўмы. У фільме выкарыстаны старыя фотаздымкі, сямейная VHS-хроніка, аб'яднаныя ў аўтарскае выказванне з дапамогай унікальнай тэхнікі калажу.
movie detail image
movie image
play
Тата
2020 • дакументальны • Польшча
30/09/21
online
10 BYN / 16+
Марыя Якімовіч
Рэжысёр
Бацька Марыі захварэў, калі яна была яшчэ падлеткам. Шчаслівае мінскае дзяцінства скончылася раптоўна — цяпер яе мама вымушана спраўляцца з усім сама ды яшчэ і наведваць у псіхіятрычнай клініцы хворага мужа. Тата так і не вернецца да сябе, ранейшага, сям'і прыйдзецца ўвесь час жыць з яго хваробай. А Марыя будзе зноў і зноў спрабаваць зразумець жахлівыя метамарфозы свайго бацькі, і адным з вынікаў балючага працэсу стане фільм пра гэту сумную і прыгожую гісторыю.
«Тата» — прадстаўнік гібрыднага жанру дакументальнай анімацыі, аднаго з самых актуальных у кіно. Рэжысёрка-дэбютантка, якая паслядоўна вывучала жывапіс, а затым і анімацыю, вырашыла камбінаваць гэтыя розныя спосабы данесці сваю гісторыю да гледачоў, і ў яе гэта выдатна атрымалася.
У сваёй аўтабіяграфічнай хроніцы Марыя Якімовіч звяртаецца да самых інтымных рэчаў. «Тата» ўражвае сваёй шчырасцю і майстэрствам. Сямейныя гісторыі не рэдкасць у дакументальных фільмах, дзе прызнанне ўжо даўно стала тэндэнцыяй. Але нават на фоне іншых прыватных гісторый сюжэт «Таты» здзіўляе сваёй крайняй шчырасцю. Сама Марыя Якімовіч сцвярджае, што фільм стаў для яе своеасаблівай псіхатэрапіяй, паколькі дазволіў зняць цяжар даўняй сямейнай траўмы. У фільме выкарыстаны старыя фотаздымкі, сямейная VHS-хроніка, аб'яднаныя ў аўтарскае выказванне з дапамогай унікальнай тэхнікі калажу.
Бацька Марыі захварэў, калі яна была яшчэ падлеткам. Шчаслівае мінскае дзяцінства скончылася раптоўна — цяпер яе мама вымушана спраўляцца з усім сама ды яшчэ і наведваць у псіхіятрычнай клініцы хворага мужа. Тата так і не вернецца да сябе, ранейшага, сям'і прыйдзецца ўвесь час жыць з яго хваробай. А Марыя будзе зноў і зноў спрабаваць зразумець жахлівыя метамарфозы свайго бацькі, і адным з вынікаў балючага працэсу стане фільм пра гэту сумную і прыгожую гісторыю.
«Тата» — прадстаўнік гібрыднага жанру дакументальнай анімацыі, аднаго з самых актуальных у кіно. Рэжысёрка-дэбютантка, якая паслядоўна вывучала жывапіс, а затым і анімацыю, вырашыла камбінаваць гэтыя розныя спосабы данесці сваю гісторыю да гледачоў, і ў яе гэта выдатна атрымалася.
У сваёй аўтабіяграфічнай хроніцы Марыя Якімовіч звяртаецца да самых інтымных рэчаў. «Тата» ўражвае сваёй шчырасцю і майстэрствам. Сямейныя гісторыі не рэдкасць у дакументальных фільмах, дзе прызнанне ўжо даўно стала тэндэнцыяй. Але нават на фоне іншых прыватных гісторый сюжэт «Таты» здзіўляе сваёй крайняй шчырасцю. Сама Марыя Якімовіч сцвярджае, што фільм стаў для яе своеасаблівай псіхатэрапіяй, паколькі дазволіў зняць цяжар даўняй сямейнай траўмы. У фільме выкарыстаны старыя фотаздымкі, сямейная VHS-хроніка, аб'яднаныя ў аўтарскае выказванне з дапамогай унікальнай тэхнікі калажу.